Spreekangst, angst om te spreken in het openbaar… heb ik niet. Ik kan een groep toespreken zonder probleem. Maar wat is het dan…

Ik kan Haar moeiteloos Meesteres noemen in een bericht, in poëzie speciaal voor Haar… sterker nog, ik zou willen dat heel de wereld weet dat Zij mijn Meesteres is, want ik ben er razendtrots op!

Selectief Mutisme dan? Da’s een dubbele… als we spelen komt het vanzelfsprekend over mijn lippen…. Maar als ik daarbuiten Haar aandacht wil trekken, doe ik dat met een lichte aanraking… het lijkt wel of mijn tong in de knoop draait, mijn lippen verzegeld zijn…

En tòch wil ik het zo graag… ik wil Haar Meesteres noemen, om Haar te eren, om Haar het respect te tonen dat Ze verdient. Om mezelf te durven zijn…

Ik vertel Haar erover omdat ik voor mezelf teveel het gevoel krijg dat ik Haar tekort doe. Ik ben blij dat Ze dat niet zo ervaren heeft. Maar in onze zoektocht in onze verhouding Meesteres/slavin gaan we er wel iets mee doen.

Ze laat me 10 keer zeggen terwijl ik haar aankijk “Gij zijt mijn Meesteres”… probleemloos, ik voel mezelf bij elke keer meer oplichten. Ook Haar aankijken en Meesteres zeggen kost geen moeite. Ik verdrink in haar ogen en wil nog het liefst voor Haar knielen met mijn hoofd in Haar schoot… gekoesterd in Haar warmte.

“Vanaf nu“ zegt Ze dan “spreek je me elke keer aan met Meesteres, anders negeer Ik je. Ook als Ik in een andere ruimte ben en je wil iets vragen, dan roep je Meesteres en kom Ik naar je toe.

Oef… dus wordt het even stil… wel twintig keer ligt het op het puntje van mijn tong… en twintig keer blijft het daar liggen en blijf ik stil… “zo gaat het een stille dag worden” zegt Ze.

En dan voor het eerst komt spontaan het antwoord “ik weet niet hoe het komt dat het zo moeilijk is Meesteres, want ik wil het zo graag”…

De eerste stap is gezet… en bij elke keer ben ik trots op mezelf, maar zie ik ook Haar goedkeuring.

Oh jawel… er zijn nog moeilijke momenten… de stottering waar we samen om lachen, de momenten dat het onbewust weer even niet lukt. Ze laat het even in zachtheid passeren en maakt er dan een opmerking over. Opnieuw helpt Ze me daarmee over de drempel…

Er zullen nog drempels komen, maar ik zal nooit uit onwil, of om uit te dagen Haar niet Meesteres noemen. Ik verlang naar de dag dat de drempel voorgoed weg is. Dat ik Haar trots kan maken, zelf trots kan zijn.

Ik wil de wereld laten zien wie ik ben, ook al wordt daar niet altijd positief op gereageerd… en daar is het dan, geen Spreekangst maar kwetsbaarheid…

Maar ik ben ik, ik ben onderdanig, submissive.. ik ben de slavin van Meesteres Vicky!! En daar ben ik trots op. En als ik ergens kwetsbaar mag zijn, is het wel in Haar warme, veilige geborgenheid.